Storythai

ลาก่อนชีวิตอันแสนสนุก กับการใช้ชีวิตในรั้วมหาลัย

เศร้าจนบอกไม่ถูกแฮะ มันเร็วจัง สองปี เต็ม ที่อยู่ที่นี้

สองปีเต็มที่ได้รู้จักกับเพื่อน ใหม่ เพื่อนที่มาจากทุกสารทิศ

เพื่อนที่คอยเป็น เพื่อน เป็น พี่ เป็นที่ปรึกษา

คงอีกนานสินะ กว่าจะได้มาสนุก เฮฮา บ้าบอเหมือนแต่ก่อน

ต่างคน ต่างมีภาระหน้าที่ ที่ต้องรับผิดชอบแล้ว

โตแล้วสินะ จะทำตัวเหมือนเด็ก ๆ อีกก็คงไม่ได้

เฮ้อ.....ไม่รู้ว่าวันข้างหน้า จะเป็นอย่างไร

จะสนุก สุขสบายเหมือนยามนี้รีป่าว

แล้วจะเจออุปสรรค อะไรอีกหนอ จะสู้ไหวหรือเปล่านะ

จากจบเร็ว ๆ แต่เมื่อวันเวลาที่รอคอยมาถึง

มันชั่งน่าใจหาย เหงาจัง บอกไม่ถูก

โต๊ะเรียน ที่อยู่ข้างห้อง ที่นั่งหลบ นั่งหลับ

นั่งอ่านการ์ตูน เรียน 9 โมง มา 9 โมง

เรียนบ่าย ตื่น บ่าย ชีวิตแบบนี้คงไม่มีอีกสินะ

คงจะมีแต่ ต้องตื่นเช้า ขึ้นรถ คนวุ่นวาย ต่างคนต่างรีบ

ต่างคนต่างไม่รู้จัก ต่างคนต่างเดิน ต่างคนต่างไป

ไปเพื่อให้จึงจุดหมาย ต่างคนต่างไม่มีเวลา

ต่างคนต่างห่างเหิน แล้วก็หายไป หายไปเรื่อยๆ

แล้วก็เหลือเราคนเดียว เดียวดายอีกตามเคย

ต่างคนต่างมีความสุข ต่างคนต่างมีความทุกข์

ต่างคนต่างแต่มุ่งหน้าหาผลประโยชน์ใส่ตัว

สวมหน้ากากใส่กัน มันเป็นอย่างนี้ทุกที่เลยหรือ??????

เด็กไหม่เข้าไป ก็โดนจำตามอง ไม่เหมือนที่มหาลัย

เด็กใหม่ น้องใหม่ พี่ต่างคอยดูแล ช่วยเหลือ

แต่ต่อจากนี้ไป สภาพแวดล้อม คงต่างไปจากเดิม

...............................

บ้า ๆๆ บ้าไปแล้ว เป็นอะไรนะ เรา เหงา เศร้าขึ้นมาสะงัน

เอาเป็นว่าสู้ ๆๆๆ แล้วกัน ชีวิตข้างหน้าจะเป็นไง

ไม่ลองเผชิญ กับมันจะรู้ รึว่าเป็นไง

มันอาจจะดีกว่าที่คิดก็ได้ ใครจะรู้

แต่ท้อกับการต้องเริ่มต้นใหม่

ถ้าไม่มีจุดเริ่มต้น แล้วเราจะหา ปลายทางกับความสำเร็จที่ไหนได้หล่ะ

สู้ ๆๆ นะรุ้งนะ อย่าคิดมากไปเลย

จบแล้ว หยุดพักสมองสักเดือนก่อนหล่ะกัน

แล้วค่อยว่ากันใหม่ พักให้หัวใจ หัวสมองได้ผ่อนคลาย

ผักให้อะไร อะไร ดีขึ้น กับการจะต้องเดินจากลา

กับ ความเป็นเด็ก ไม่รู้จักโดเสียที

โตได้แล้ว แล้วก็ทำให้คนที่เรารักภูมิใจให้ได้

ให้สมกับที่ท่านเฝ้ารอ รอวันที่จะเห็นเราเติบโตเป็นผู้ใหญ่

เสียที

รักทุกคนในครอบครัว

รักยิ่งกว่าชีวิต

รักมาก

และต่อไปนี้จะเข้มแข็ง ให้สมกับเป็น ชาลิณี เสียที

อย่าอ่อนแอ อย่าเอาน้ำตามาเป็นบ่อเกิดแห่งความทุกข์

ต้องให้น้ำตาเอ่อล้นออกมาด้วยความภาคภูมิใจ

จบแล้ว กับคำเพ้อเจอ แต่มันออกมาจากหัวใจ

ของผู้หญิง คนนี้ คนที่ชื่อ ว่า ชาลิณี

ฟ้าหลังฝน ย่อมสวยเสมอ และพร้อมที่จะให้รู้งออกมา

เผยความกล้าหาญ เส้นทางอันสุดลูกหูลูกตา

เส้นทางวันข้างหน้า เส้นทางที่ไม่อาจเดาได้

ไว้เจอกัน บนทางเดินเส้นนั้นนะ

เส้นทางแห่งความสำเร็จ

สัญญา

ลาก่อนชีวิตอันแสนสนุก กับการใช้ชีวิตในรั้วมหาลัย

เศร้าจนบอกไม่ถูกแฮะ มันเร็วจัง สองปี เต็ม ที่อยู่ที่นี้

สองปีเต็มที่ได้รู้จักกับเพื่อน ใหม่ เพื่อนที่มาจากทุกสารทิศ

เพื่อนที่คอยเป็น เพื่อน เป็น พี่ เป็นที่ปรึกษา

คงอีกนานสินะ กว่าจะได้มาสนุก เฮฮา บ้าบอเหมือนแต่ก่อน

ต่างคน ต่างมีภาระหน้าที่ ที่ต้องรับผิดชอบแล้ว

โตแล้วสินะ จะทำตัวเหมือนเด็ก ๆ อีกก็คงไม่ได้

เฮ้อ.....ไม่รู้ว่าวันข้างหน้า จะเป็นอย่างไร

จะสนุก สุขสบายเหมือนยามนี้รีป่าว

แล้วจะเจออุปสรรค อะไรอีกหนอ จะสู้ไหวหรือเปล่านะ

จากจบเร็ว ๆ แต่เมื่อวันเวลาที่รอคอยมาถึง

มันชั่งน่าใจหาย เหงาจัง บอกไม่ถูก

โต๊ะเรียน ที่อยู่ข้างห้อง ที่นั่งหลบ นั่งหลับ

นั่งอ่านการ์ตูน เรียน 9 โมง มา 9 โมง

เรียนบ่าย ตื่น บ่าย ชีวิตแบบนี้คงไม่มีอีกสินะ

คงจะมีแต่ ต้องตื่นเช้า ขึ้นรถ คนวุ่นวาย ต่างคนต่างรีบ

ต่างคนต่างไม่รู้จัก ต่างคนต่างเดิน ต่างคนต่างไป

ไปเพื่อให้จึงจุดหมาย ต่างคนต่างไม่มีเวลา

ต่างคนต่างห่างเหิน แล้วก็หายไป หายไปเรื่อยๆ

แล้วก็เหลือเราคนเดียว เดียวดายอีกตามเคย

ต่างคนต่างมีความสุข ต่างคนต่างมีความทุกข์

ต่างคนต่างแต่มุ่งหน้าหาผลประโยชน์ใส่ตัว

สวมหน้ากากใส่กัน มันเป็นอย่างนี้ทุกที่เลยหรือ??????

เด็กไหม่เข้าไป ก็โดนจำตามอง ไม่เหมือนที่มหาลัย

เด็กใหม่ น้องใหม่ พี่ต่างคอยดูแล ช่วยเหลือ

แต่ต่อจากนี้ไป สภาพแวดล้อม คงต่างไปจากเดิม

...............................

บ้า ๆๆ บ้าไปแล้ว เป็นอะไรนะ เรา เหงา เศร้าขึ้นมาสะงัน

เอาเป็นว่าสู้ ๆๆๆ แล้วกัน ชีวิตข้างหน้าจะเป็นไง

ไม่ลองเผชิญ กับมันจะรู้ รึว่าเป็นไง

มันอาจจะดีกว่าที่คิดก็ได้ ใครจะรู้

แต่ท้อกับการต้องเริ่มต้นใหม่

ถ้าไม่มีจุดเริ่มต้น แล้วเราจะหา ปลายทางกับความสำเร็จที่ไหนได้หล่ะ

สู้ ๆๆ นะรุ้งนะ อย่าคิดมากไปเลย

จบแล้ว หยุดพักสมองสักเดือนก่อนหล่ะกัน

แล้วค่อยว่ากันใหม่ พักให้หัวใจ หัวสมองได้ผ่อนคลาย

ผักให้อะไร อะไร ดีขึ้น กับการจะต้องเดินจากลา

กับ ความเป็นเด็ก ไม่รู้จักโดเสียที

โตได้แล้ว แล้วก็ทำให้คนที่เรารักภูมิใจให้ได้

ให้สมกับที่ท่านเฝ้ารอ รอวันที่จะเห็นเราเติบโตเป็นผู้ใหญ่

เสียที

รักทุกคนในครอบครัว

รักยิ่งกว่าชีวิต

รักมาก

และต่อไปนี้จะเข้มแข็ง ให้สมกับเป็น ชาลิณี เสียที

อย่าอ่อนแอ อย่าเอาน้ำตามาเป็นบ่อเกิดแห่งความทุกข์

ต้องให้น้ำตาเอ่อล้นออกมาด้วยความภาคภูมิใจ

จบแล้ว กับคำเพ้อเจอ แต่มันออกมาจากหัวใจ

ของผู้หญิง คนนี้ คนที่ชื่อ ว่า ชาลิณี

ฟ้าหลังฝน ย่อมสวยเสมอ และพร้อมที่จะให้รู้งออกมา

เผยความกล้าหาญ เส้นทางอันสุดลูกหูลูกตา

เส้นทางวันข้างหน้า เส้นทางที่ไม่อาจเดาได้

ไว้เจอกัน บนทางเดินเส้นนั้นนะ

เส้นทางแห่งความสำเร็จ

สัญญา

เชนย้าย diary แล้ว

ไม่มีกะจิตกะใจ เขียนได เลย

เหมือนขาดอะไรไปอย่างเลย

ถึงเชนจะม่ไดอารี ใหม่ ก็เหอะ

มันไม่เหมือนกัน

เหมือนว่าเชนไปอยู่อีกครอบครังหนึ่ง

เหมือนครอบครัว storythai ขาดอะไรไปบางอย่าง

คนที่ทำให้เรา รุ้จัก storythai  หนีไป

เหมือนปล่อยให้เราอยู่ คนเดียว (แต่คงไม่ใช่หรอก)

เพราะครอบครัว storythai น่ารักทุกคนเลย

แต่มันรู้สึก เหงา แปลกๆๆ ใจหายเลย

ทำไม่นะ มันเป็นอะไรกัน

ถึงเชนจะมี ไดอารี่ใหม่

แต่มันเหมือน คนไม่รู้จักกันยังไงไม่รู้

เพราะ เม้นแล้ว ไม่เห็นหน้ากัน

แล้วจจะรู้ได้ไงว่าใครเป็น ใคร

แต่ก็จะตามไปเหมือนกัน ไปเม้น ไปอ่าน ไปให้กำลังใจ

ที่ withchain.com เหมือนเดิม และตลอดไป

และก็จะไม่ทิ้ง  storythai ครอบครัวที่อบอุ่นหลังนี้แน่นอน

ลาก่อนชีวิตอันแสนสนุก กับการใช้ชีวิตในรั้วมหาลัย

เศร้าจนบอกไม่ถูกแฮะ มันเร็วจัง สองปี เต็ม ที่อยู่ที่นี้

สองปีเต็มที่ได้รู้จักกับเพื่อน ใหม่ เพื่อนที่มาจากทุกสารทิศ

เพื่อนที่คอยเป็น เพื่อน เป็น พี่ เป็นที่ปรึกษา

คงอีกนานสินะ กว่าจะได้มาสนุก เฮฮา บ้าบอเหมือนแต่ก่อน

ต่างคน ต่างมีภาระหน้าที่ ที่ต้องรับผิดชอบแล้ว

โตแล้วสินะ จะทำตัวเหมือนเด็ก ๆ อีกก็คงไม่ได้

เฮ้อ.....ไม่รู้ว่าวันข้างหน้า จะเป็นอย่างไร

จะสนุก สุขสบายเหมือนยามนี้รีป่าว

แล้วจะเจออุปสรรค อะไรอีกหนอ จะสู้ไหวหรือเปล่านะ

จากจบเร็ว ๆ แต่เมื่อวันเวลาที่รอคอยมาถึง

มันชั่งน่าใจหาย เหงาจัง บอกไม่ถูก

โต๊ะเรียน ที่อยู่ข้างห้อง ที่นั่งหลบ นั่งหลับ

นั่งอ่านการ์ตูน เรียน 9 โมง มา 9 โมง

เรียนบ่าย ตื่น บ่าย ชีวิตแบบนี้คงไม่มีอีกสินะ

คงจะมีแต่ ต้องตื่นเช้า ขึ้นรถ คนวุ่นวาย ต่างคนต่างรีบ

ต่างคนต่างไม่รู้จัก ต่างคนต่างเดิน ต่างคนต่างไป

ไปเพื่อให้จึงจุดหมาย ต่างคนต่างไม่มีเวลา

ต่างคนต่างห่างเหิน แล้วก็หายไป หายไปเรื่อยๆ

แล้วก็เหลือเราคนเดียว เดียวดายอีกตามเคย

ต่างคนต่างมีความสุข ต่างคนต่างมีความทุกข์

ต่างคนต่างแต่มุ่งหน้าหาผลประโยชน์ใส่ตัว

สวมหน้ากากใส่กัน มันเป็นอย่างนี้ทุกที่เลยหรือ??????

เด็กไหม่เข้าไป ก็โดนจำตามอง ไม่เหมือนที่มหาลัย

เด็กใหม่ น้องใหม่ พี่ต่างคอยดูแล ช่วยเหลือ

แต่ต่อจากนี้ไป สภาพแวดล้อม คงต่างไปจากเดิม

...............................

บ้า ๆๆ บ้าไปแล้ว เป็นอะไรนะ เรา เหงา เศร้าขึ้นมาสะงัน

เอาเป็นว่าสู้ ๆๆๆ แล้วกัน ชีวิตข้างหน้าจะเป็นไง

ไม่ลองเผชิญ กับมันจะรู้ รึว่าเป็นไง

มันอาจจะดีกว่าที่คิดก็ได้ ใครจะรู้

แต่ท้อกับการต้องเริ่มต้นใหม่

ถ้าไม่มีจุดเริ่มต้น แล้วเราจะหา ปลายทางกับความสำเร็จที่ไหนได้หล่ะ

สู้ ๆๆ นะรุ้งนะ อย่าคิดมากไปเลย

จบแล้ว หยุดพักสมองสักเดือนก่อนหล่ะกัน

แล้วค่อยว่ากันใหม่ พักให้หัวใจ หัวสมองได้ผ่อนคลาย

ผักให้อะไร อะไร ดีขึ้น กับการจะต้องเดินจากลา

กับ ความเป็นเด็ก ไม่รู้จักโดเสียที

โตได้แล้ว แล้วก็ทำให้คนที่เรารักภูมิใจให้ได้

ให้สมกับที่ท่านเฝ้ารอ รอวันที่จะเห็นเราเติบโตเป็นผู้ใหญ่

เสียที

รักทุกคนในครอบครัว

รักยิ่งกว่าชีวิต

รักมาก

และต่อไปนี้จะเข้มแข็ง ให้สมกับเป็น ชาลิณี เสียที

อย่าอ่อนแอ อย่าเอาน้ำตามาเป็นบ่อเกิดแห่งความทุกข์

ต้องให้น้ำตาเอ่อล้นออกมาด้วยความภาคภูมิใจ

จบแล้ว กับคำเพ้อเจอ แต่มันออกมาจากหัวใจ

ของผู้หญิง คนนี้ คนที่ชื่อ ว่า ชาลิณี

ฟ้าหลังฝน ย่อมสวยเสมอ และพร้อมที่จะให้รู้งออกมา

เผยความกล้าหาญ เส้นทางอันสุดลูกหูลูกตา

เส้นทางวันข้างหน้า เส้นทางที่ไม่อาจเดาได้

ไว้เจอกัน บนทางเดินเส้นนั้นนะ

เส้นทางแห่งความสำเร็จ

สัญญา

เชนย้าย diary แล้ว

ไม่มีกะจิตกะใจ เขียนได เลย

เหมือนขาดอะไรไปอย่างเลย

ถึงเชนจะม่ไดอารี ใหม่ ก็เหอะ

มันไม่เหมือนกัน

เหมือนว่าเชนไปอยู่อีกครอบครังหนึ่ง

เหมือนครอบครัว storythai ขาดอะไรไปบางอย่าง

คนที่ทำให้เรา รุ้จัก storythai  หนีไป

เหมือนปล่อยให้เราอยู่ คนเดียว (แต่คงไม่ใช่หรอก)

เพราะครอบครัว storythai น่ารักทุกคนเลย

แต่มันรู้สึก เหงา แปลกๆๆ ใจหายเลย

ทำไม่นะ มันเป็นอะไรกัน

ถึงเชนจะมี ไดอารี่ใหม่

แต่มันเหมือน คนไม่รู้จักกันยังไงไม่รู้

เพราะ เม้นแล้ว ไม่เห็นหน้ากัน

แล้วจจะรู้ได้ไงว่าใครเป็น ใคร

แต่ก็จะตามไปเหมือนกัน ไปเม้น ไปอ่าน ไปให้กำลังใจ

ที่ withchain.com เหมือนเดิม และตลอดไป

และก็จะไม่ทิ้ง  storythai ครอบครัวที่อบอุ่นหลังนี้แน่นอน

เพลงเชียร์      สิ่งปลุกใจเฟรชชี่ให้เกิดความรักพวดพ้อง รักรุ้นพี่

             รักคณะตัวเอง คณะอื่นไม่เกี่ยว ไม่ดี ไม่ได้เรื่อง

             คณะเราดีที่สุด...อย่ามายุ่งนะ

นักศึกษา       คนกลุ่มหนึ่ง มีหน้าที่เรียน เรียน และเรียน แต่มีบางส่วนที่ลืมตัว

            เผลอเอาเวลามาทำกิจกรรมจนไม่มีเวลาไปเรียน

รุ่นพี่         ปูชนียบุคคล ไหว้ได้ถ้าจำเป็น ต่างกับสิ่งศักดิ์นิดเดียว

            คือเมื่อเวลาเดินผ่านแล้วไม่ทักทายอาจโดนข้อหาหนักได้

            ชุดนักศึกษา นิยมแต่งเทอมต้นของปีหนึ่งและโดยเฉพาะช่วงสอบ

            หอพักนักศึษา แล่งซ่องสุมกำลังอย่างดีของนักศึกษา

            มีครบทุกอย่างที่กฎของหอพักห้าม มักอยู่ไกลจากตึกเรียน

            ไม่ต่ำกว่าหนึ่งกิโลเมตร

ก่อนสอบ      เวลาที่มีเสียงบ่นงึม ๆ ระงม บ้างก็ท่องสูตรเคมี

           บ้างก็บ่นว่าอ่านหนังสือไม่ทันไม่อยากอ่าน

สอบ        เวลาตายของใครบางคน อิๆ

หลังสอบ     เวลาที่ควรเปิดหนังสือวิชาที่เพิ่งสอบเสร็จไป มานั้งอ่านอย่างขะมักเขม้น

F          เกรดเกรดหนึ่ง หนึ่งตัวมีค่าเท่ากับเงินค่าหน่วยกิตของวิชาที่ได้เกรดนั้น

           และเวลาที่เรียนไปทั้งเทอม

A          เกรดที่บางครั้งได้ไม่เท่ากันในแต่ละปี

           ตามแต่ใจอาจารย์บางครั้งคะแนนสูงกว่า  B+ นิดเดียว

จบ         คำพูดสั้น ๆ ของอาจารย์ เมื่อเวลาที่เราเรียนครบ

           ตามหน่วยกิตที่กำหนด อาจเกินสี่ปีได้ในบางกรณี

เกียรตินิยม    เหมือนกีฬาโอลิมปิก มีการชิงเหรียญทอง แถมแว่นตา

           และข้อความในประกาศเพิ่มอีกสองสามประโยค

ลาก่อนชีวิตอันแสนสนุก กับการใช้ชีวิตในรั้วมหาลัย

เศร้าจนบอกไม่ถูกแฮะ มันเร็วจัง สองปี เต็ม ที่อยู่ที่นี้

สองปีเต็มที่ได้รู้จักกับเพื่อน ใหม่ เพื่อนที่มาจากทุกสารทิศ

เพื่อนที่คอยเป็น เพื่อน เป็น พี่ เป็นที่ปรึกษา

คงอีกนานสินะ กว่าจะได้มาสนุก เฮฮา บ้าบอเหมือนแต่ก่อน

ต่างคน ต่างมีภาระหน้าที่ ที่ต้องรับผิดชอบแล้ว

โตแล้วสินะ จะทำตัวเหมือนเด็ก ๆ อีกก็คงไม่ได้

เฮ้อ.....ไม่รู้ว่าวันข้างหน้า จะเป็นอย่างไร

จะสนุก สุขสบายเหมือนยามนี้รีป่าว

แล้วจะเจออุปสรรค อะไรอีกหนอ จะสู้ไหวหรือเปล่านะ

จากจบเร็ว ๆ แต่เมื่อวันเวลาที่รอคอยมาถึง

มันชั่งน่าใจหาย เหงาจัง บอกไม่ถูก

โต๊ะเรียน ที่อยู่ข้างห้อง ที่นั่งหลบ นั่งหลับ

นั่งอ่านการ์ตูน เรียน 9 โมง มา 9 โมง

เรียนบ่าย ตื่น บ่าย ชีวิตแบบนี้คงไม่มีอีกสินะ

คงจะมีแต่ ต้องตื่นเช้า ขึ้นรถ คนวุ่นวาย ต่างคนต่างรีบ

ต่างคนต่างไม่รู้จัก ต่างคนต่างเดิน ต่างคนต่างไป

ไปเพื่อให้จึงจุดหมาย ต่างคนต่างไม่มีเวลา

ต่างคนต่างห่างเหิน แล้วก็หายไป หายไปเรื่อยๆ

แล้วก็เหลือเราคนเดียว เดียวดายอีกตามเคย

ต่างคนต่างมีความสุข ต่างคนต่างมีความทุกข์

ต่างคนต่างแต่มุ่งหน้าหาผลประโยชน์ใส่ตัว

สวมหน้ากากใส่กัน มันเป็นอย่างนี้ทุกที่เลยหรือ??????

เด็กไหม่เข้าไป ก็โดนจำตามอง ไม่เหมือนที่มหาลัย

เด็กใหม่ น้องใหม่ พี่ต่างคอยดูแล ช่วยเหลือ

แต่ต่อจากนี้ไป สภาพแวดล้อม คงต่างไปจากเดิม

...............................

บ้า ๆๆ บ้าไปแล้ว เป็นอะไรนะ เรา เหงา เศร้าขึ้นมาสะงัน

เอาเป็นว่าสู้ ๆๆๆ แล้วกัน ชีวิตข้างหน้าจะเป็นไง

ไม่ลองเผชิญ กับมันจะรู้ รึว่าเป็นไง

มันอาจจะดีกว่าที่คิดก็ได้ ใครจะรู้

แต่ท้อกับการต้องเริ่มต้นใหม่

ถ้าไม่มีจุดเริ่มต้น แล้วเราจะหา ปลายทางกับความสำเร็จที่ไหนได้หล่ะ

สู้ ๆๆ นะรุ้งนะ อย่าคิดมากไปเลย

จบแล้ว หยุดพักสมองสักเดือนก่อนหล่ะกัน

แล้วค่อยว่ากันใหม่ พักให้หัวใจ หัวสมองได้ผ่อนคลาย

ผักให้อะไร อะไร ดีขึ้น กับการจะต้องเดินจากลา

กับ ความเป็นเด็ก ไม่รู้จักโดเสียที

โตได้แล้ว แล้วก็ทำให้คนที่เรารักภูมิใจให้ได้

ให้สมกับที่ท่านเฝ้ารอ รอวันที่จะเห็นเราเติบโตเป็นผู้ใหญ่

เสียที

รักทุกคนในครอบครัว

รักยิ่งกว่าชีวิต

รักมาก

และต่อไปนี้จะเข้มแข็ง ให้สมกับเป็น ชาลิณี เสียที

อย่าอ่อนแอ อย่าเอาน้ำตามาเป็นบ่อเกิดแห่งความทุกข์

ต้องให้น้ำตาเอ่อล้นออกมาด้วยความภาคภูมิใจ

จบแล้ว กับคำเพ้อเจอ แต่มันออกมาจากหัวใจ

ของผู้หญิง คนนี้ คนที่ชื่อ ว่า ชาลิณี

ฟ้าหลังฝน ย่อมสวยเสมอ และพร้อมที่จะให้รู้งออกมา

เผยความกล้าหาญ เส้นทางอันสุดลูกหูลูกตา

เส้นทางวันข้างหน้า เส้นทางที่ไม่อาจเดาได้

ไว้เจอกัน บนทางเดินเส้นนั้นนะ

เส้นทางแห่งความสำเร็จ

สัญญา

เชนย้าย diary แล้ว

ไม่มีกะจิตกะใจ เขียนได เลย

เหมือนขาดอะไรไปอย่างเลย

ถึงเชนจะม่ไดอารี ใหม่ ก็เหอะ

มันไม่เหมือนกัน

เหมือนว่าเชนไปอยู่อีกครอบครังหนึ่ง

เหมือนครอบครัว storythai ขาดอะไรไปบางอย่าง

คนที่ทำให้เรา รุ้จัก storythai  หนีไป

เหมือนปล่อยให้เราอยู่ คนเดียว (แต่คงไม่ใช่หรอก)

เพราะครอบครัว storythai น่ารักทุกคนเลย

แต่มันรู้สึก เหงา แปลกๆๆ ใจหายเลย

ทำไม่นะ มันเป็นอะไรกัน

ถึงเชนจะมี ไดอารี่ใหม่

แต่มันเหมือน คนไม่รู้จักกันยังไงไม่รู้

เพราะ เม้นแล้ว ไม่เห็นหน้ากัน

แล้วจจะรู้ได้ไงว่าใครเป็น ใคร

แต่ก็จะตามไปเหมือนกัน ไปเม้น ไปอ่าน ไปให้กำลังใจ

ที่ withchain.com เหมือนเดิม และตลอดไป

และก็จะไม่ทิ้ง  storythai ครอบครัวที่อบอุ่นหลังนี้แน่นอน

เพลงเชียร์      สิ่งปลุกใจเฟรชชี่ให้เกิดความรักพวดพ้อง รักรุ้นพี่

             รักคณะตัวเอง คณะอื่นไม่เกี่ยว ไม่ดี ไม่ได้เรื่อง

             คณะเราดีที่สุด...อย่ามายุ่งนะ

นักศึกษา       คนกลุ่มหนึ่ง มีหน้าที่เรียน เรียน และเรียน แต่มีบางส่วนที่ลืมตัว

            เผลอเอาเวลามาทำกิจกรรมจนไม่มีเวลาไปเรียน

รุ่นพี่         ปูชนียบุคคล ไหว้ได้ถ้าจำเป็น ต่างกับสิ่งศักดิ์นิดเดียว

            คือเมื่อเวลาเดินผ่านแล้วไม่ทักทายอาจโดนข้อหาหนักได้

            ชุดนักศึกษา นิยมแต่งเทอมต้นของปีหนึ่งและโดยเฉพาะช่วงสอบ

            หอพักนักศึษา แล่งซ่องสุมกำลังอย่างดีของนักศึกษา

            มีครบทุกอย่างที่กฎของหอพักห้าม มักอยู่ไกลจากตึกเรียน

            ไม่ต่ำกว่าหนึ่งกิโลเมตร

ก่อนสอบ      เวลาที่มีเสียงบ่นงึม ๆ ระงม บ้างก็ท่องสูตรเคมี

           บ้างก็บ่นว่าอ่านหนังสือไม่ทันไม่อยากอ่าน

สอบ        เวลาตายของใครบางคน อิๆ

หลังสอบ     เวลาที่ควรเปิดหนังสือวิชาที่เพิ่งสอบเสร็จไป มานั้งอ่านอย่างขะมักเขม้น

F          เกรดเกรดหนึ่ง หนึ่งตัวมีค่าเท่ากับเงินค่าหน่วยกิตของวิชาที่ได้เกรดนั้น

           และเวลาที่เรียนไปทั้งเทอม

A          เกรดที่บางครั้งได้ไม่เท่ากันในแต่ละปี

           ตามแต่ใจอาจารย์บางครั้งคะแนนสูงกว่า  B+ นิดเดียว

จบ         คำพูดสั้น ๆ ของอาจารย์ เมื่อเวลาที่เราเรียนครบ

           ตามหน่วยกิตที่กำหนด อาจเกินสี่ปีได้ในบางกรณี

เกียรตินิยม    เหมือนกีฬาโอลิมปิก มีการชิงเหรียญทอง แถมแว่นตา

           และข้อความในประกาศเพิ่มอีกสองสามประโยค

มหาวิทยาลัยปิด   สถานที่ที่หนึ่ง เข้าก็ยากออกก็ยาก เป็นที่โปรดปราน

             ของบิดามารดาเวลาออกมาแล้วได้กระดาษมาคนละแผ่น

             เรียกว่าใบปริญญา อาจมีความรู้แถมมาด้วยเล็กน้อย

มหาวิทยาลัยเปิด  ตรงกันข้ามกับอันแรก เข้าง่าย แต่ออกยากกว่ามหาวิทยาลัยปิด

             ได้ใบปริญญามาเหมือนกัน แต่คุณค่าใช่ค่านิยมเป็นตัวตัดสิน

ปริญญาบัตร     เอาไว้ยืนยันการเลือกงานตามสาขาและระดับที่ร่ำเรียนมา

             ต่ำกว่านั้นไม่ได้...ห้ามเสียศักดิ์ศรีหมด

คณะ          หมวดหมู่ของวิชา เลือกเรียนได้ตามความถนัด สนใจพอใจ

             คะแนนเอนท์ และความพอใจของทานบิดามารดา

กิจกรรม        เอาไว้ฝึกแย่งเวลาและฝึกเข้าสังคม ควรเพลา ๆ ลงเมื่อได้ F เกินสามตัวต่อปี

รับน้องใหม่      กิจกรรมหนึ่ง มักมีขึ้นช่วงก่อนมหาวิทยาลัยเปิดภาคเรียนที่หนึ่ง

             เป็นการสร้างความสมัครสมานสามัคคีและความสนิทสนม

             ให้แก่รุ้นน้องและรุ่นพี่ ถ้ามีหลังปิดภาคเรียนเรียกว่า ว้าก

ว้าก           กิจกรรมตอนเย็น ๆ ที่มีมาแต่โบราณกาล ปัจจุบันก็ยังมีหลงเหลือ

             ให้เห็นอยู่แยะมักมีช่วงเย็น ๆ ถึงดึก ๆ เป็นการทำให้เกิดความสามัคคีในหมู่คณะ

             และเสรีภาพ เสมอภาพ และภราดรภาพ โดยช้คำผรุสวาท

             และมีกิจกรรมเพื่อการเรียนรู้มากมาย เด็กใหม่ทุกคนต้องเข้า

             และต้องแต่งชุดเหมือนกันหมด เข้าทุกวันไม่ว่าจะมีสอบย่อย

             หรือมีเรียนตอนเช้าวันรุ่งขึ้น...

             ไม่เข้าใช่มัย ...ประเดี๋ยวเถอะ..สิบชุดเล็ก...ยี่สิบเอ็อชุดใหญ๋...ปฏิบัติ

ว้ากเกอร์        บุคคลกลุ่มหนึ่ง เสียงดี ไอเดียเยี่ยม แสดงละครเก่ง

             ทำให้รุ่นน้องสามัคคีกันเป็นงานอดิเรก ตอนที่อยู่ในระหว่างเทศกาลว้าก

             คนกลุ่มนี้จะไม่ยิ้ม ไม่หัวเราะ ไร้ความร่าเริง ไม่คุยกับเด็กปีหนึ่ง

             ทำหน้าตายได้อย่างเดียว

หลุด          อาการที่ว้ากเกอร์ทำกิริยาอาการอย่างใดอย่างใดอย่างหนึ่ง

             ซึ่งอยู่นอกเหนือข้อห้ามข้างบน หรือผิดคิวระหว่างว้าก

เฟรชชี่        ผ้าขาว สดใน น่ารัก หน้าตาอ่อนใส ได้เดียงสา

            ที่สำคัญต้องใส่รองเท้าสีขาว เป็นคำจำกัดความของเด็กที่เพิ่งเข้ามาใหม่

            ยังไม่แก่โลก และถูกขักจูงง่ายมาก

            บอกอะไรเชื่อหมด...หลอกง่ายดี...ชอบ

ประชุมเชียร์    โดอปกติมักจัดเวลากินข้าวเย็นถึงเวลานอน เรียกมาให้พร้อมหน้ากัน

            และร้องเพลงเชียร์มักอยู่คู่กับประเพณีว้าก

โชคดีสำหรับ น้อง เฟรชชี่ นะ กับการใช้ชีวิต เด็กมหาลัย

และลาก่อนกับชีวิตมหาลัย สำหรับรุ่นพี่ ปี 4

ลาก่อนชีวิตอันแสนสนุก กับการใช้ชีวิตในรั้วมหาลัย

เศร้าจนบอกไม่ถูกแฮะ มันเร็วจัง สองปี เต็ม ที่อยู่ที่นี้

สองปีเต็มที่ได้รู้จักกับเพื่อน ใหม่ เพื่อนที่มาจากทุกสารทิศ

เพื่อนที่คอยเป็น เพื่อน เป็น พี่ เป็นที่ปรึกษา

คงอีกนานสินะ กว่าจะได้มาสนุก เฮฮา บ้าบอเหมือนแต่ก่อน

ต่างคน ต่างมีภาระหน้าที่ ที่ต้องรับผิดชอบแล้ว

โตแล้วสินะ จะทำตัวเหมือนเด็ก ๆ อีกก็คงไม่ได้

เฮ้อ.....ไม่รู้ว่าวันข้างหน้า จะเป็นอย่างไร

จะสนุก สุขสบายเหมือนยามนี้รีป่าว

แล้วจะเจออุปสรรค อะไรอีกหนอ จะสู้ไหวหรือเปล่านะ

จากจบเร็ว ๆ แต่เมื่อวันเวลาที่รอคอยมาถึง

มันชั่งน่าใจหาย เหงาจัง บอกไม่ถูก

โต๊ะเรียน ที่อยู่ข้างห้อง ที่นั่งหลบ นั่งหลับ

นั่งอ่านการ์ตูน เรียน 9 โมง มา 9 โมง

เรียนบ่าย ตื่น บ่าย ชีวิตแบบนี้คงไม่มีอีกสินะ

คงจะมีแต่ ต้องตื่นเช้า ขึ้นรถ คนวุ่นวาย ต่างคนต่างรีบ

ต่างคนต่างไม่รู้จัก ต่างคนต่างเดิน ต่างคนต่างไป

ไปเพื่อให้จึงจุดหมาย ต่างคนต่างไม่มีเวลา

ต่างคนต่างห่างเหิน แล้วก็หายไป หายไปเรื่อยๆ

แล้วก็เหลือเราคนเดียว เดียวดายอีกตามเคย

ต่างคนต่างมีความสุข ต่างคนต่างมีความทุกข์

ต่างคนต่างแต่มุ่งหน้าหาผลประโยชน์ใส่ตัว

สวมหน้ากากใส่กัน มันเป็นอย่างนี้ทุกที่เลยหรือ??????

เด็กไหม่เข้าไป ก็โดนจำตามอง ไม่เหมือนที่มหาลัย

เด็กใหม่ น้องใหม่ พี่ต่างคอยดูแล ช่วยเหลือ

แต่ต่อจากนี้ไป สภาพแวดล้อม คงต่างไปจากเดิม

...............................

บ้า ๆๆ บ้าไปแล้ว เป็นอะไรนะ เรา เหงา เศร้าขึ้นมาสะงัน

เอาเป็นว่าสู้ ๆๆๆ แล้วกัน ชีวิตข้างหน้าจะเป็นไง

ไม่ลองเผชิญ กับมันจะรู้ รึว่าเป็นไง

มันอาจจะดีกว่าที่คิดก็ได้ ใครจะรู้

แต่ท้อกับการต้องเริ่มต้นใหม่

ถ้าไม่มีจุดเริ่มต้น แล้วเราจะหา ปลายทางกับความสำเร็จที่ไหนได้หล่ะ

สู้ ๆๆ นะรุ้งนะ อย่าคิดมากไปเลย

จบแล้ว หยุดพักสมองสักเดือนก่อนหล่ะกัน

แล้วค่อยว่ากันใหม่ พักให้หัวใจ หัวสมองได้ผ่อนคลาย

ผักให้อะไร อะไร ดีขึ้น กับการจะต้องเดินจากลา

กับ ความเป็นเด็ก ไม่รู้จักโดเสียที

โตได้แล้ว แล้วก็ทำให้คนที่เรารักภูมิใจให้ได้

ให้สมกับที่ท่านเฝ้ารอ รอวันที่จะเห็นเราเติบโตเป็นผู้ใหญ่

เสียที

รักทุกคนในครอบครัว

รักยิ่งกว่าชีวิต

รักมาก

และต่อไปนี้จะเข้มแข็ง ให้สมกับเป็น ชาลิณี เสียที

อย่าอ่อนแอ อย่าเอาน้ำตามาเป็นบ่อเกิดแห่งความทุกข์

ต้องให้น้ำตาเอ่อล้นออกมาด้วยความภาคภูมิใจ

จบแล้ว กับคำเพ้อเจอ แต่มันออกมาจากหัวใจ

ของผู้หญิง คนนี้ คนที่ชื่อ ว่า ชาลิณี

ฟ้าหลังฝน ย่อมสวยเสมอ และพร้อมที่จะให้รู้งออกมา

เผยความกล้าหาญ เส้นทางอันสุดลูกหูลูกตา

เส้นทางวันข้างหน้า เส้นทางที่ไม่อาจเดาได้

ไว้เจอกัน บนทางเดินเส้นนั้นนะ

เส้นทางแห่งความสำเร็จ

สัญญา

เชนย้าย diary แล้ว

ไม่มีกะจิตกะใจ เขียนได เลย

เหมือนขาดอะไรไปอย่างเลย

ถึงเชนจะม่ไดอารี ใหม่ ก็เหอะ

มันไม่เหมือนกัน

เหมือนว่าเชนไปอยู่อีกครอบครังหนึ่ง

เหมือนครอบครัว storythai ขาดอะไรไปบางอย่าง

คนที่ทำให้เรา รุ้จัก storythai  หนีไป

เหมือนปล่อยให้เราอยู่ คนเดียว (แต่คงไม่ใช่หรอก)

เพราะครอบครัว storythai น่ารักทุกคนเลย

แต่มันรู้สึก เหงา แปลกๆๆ ใจหายเลย

ทำไม่นะ มันเป็นอะไรกัน

ถึงเชนจะมี ไดอารี่ใหม่

แต่มันเหมือน คนไม่รู้จักกันยังไงไม่รู้

เพราะ เม้นแล้ว ไม่เห็นหน้ากัน

แล้วจจะรู้ได้ไงว่าใครเป็น ใคร

แต่ก็จะตามไปเหมือนกัน ไปเม้น ไปอ่าน ไปให้กำลังใจ

ที่ withchain.com เหมือนเดิม และตลอดไป

และก็จะไม่ทิ้ง  storythai ครอบครัวที่อบอุ่นหลังนี้แน่นอน

เพลงเชียร์      สิ่งปลุกใจเฟรชชี่ให้เกิดความรักพวดพ้อง รักรุ้นพี่

             รักคณะตัวเอง คณะอื่นไม่เกี่ยว ไม่ดี ไม่ได้เรื่อง

             คณะเราดีที่สุด...อย่ามายุ่งนะ

นักศึกษา       คนกลุ่มหนึ่ง มีหน้าที่เรียน เรียน และเรียน แต่มีบางส่วนที่ลืมตัว

            เผลอเอาเวลามาทำกิจกรรมจนไม่มีเวลาไปเรียน

รุ่นพี่         ปูชนียบุคคล ไหว้ได้ถ้าจำเป็น ต่างกับสิ่งศักดิ์นิดเดียว

            คือเมื่อเวลาเดินผ่านแล้วไม่ทักทายอาจโดนข้อหาหนักได้

            ชุดนักศึกษา นิยมแต่งเทอมต้นของปีหนึ่งและโดยเฉพาะช่วงสอบ

            หอพักนักศึษา แล่งซ่องสุมกำลังอย่างดีของนักศึกษา

            มีครบทุกอย่างที่กฎของหอพักห้าม มักอยู่ไกลจากตึกเรียน

            ไม่ต่ำกว่าหนึ่งกิโลเมตร

ก่อนสอบ      เวลาที่มีเสียงบ่นงึม ๆ ระงม บ้างก็ท่องสูตรเคมี

           บ้างก็บ่นว่าอ่านหนังสือไม่ทันไม่อยากอ่าน

สอบ        เวลาตายของใครบางคน อิๆ

หลังสอบ     เวลาที่ควรเปิดหนังสือวิชาที่เพิ่งสอบเสร็จไป มานั้งอ่านอย่างขะมักเขม้น

F          เกรดเกรดหนึ่ง หนึ่งตัวมีค่าเท่ากับเงินค่าหน่วยกิตของวิชาที่ได้เกรดนั้น

           และเวลาที่เรียนไปทั้งเทอม

A          เกรดที่บางครั้งได้ไม่เท่ากันในแต่ละปี

           ตามแต่ใจอาจารย์บางครั้งคะแนนสูงกว่า  B+ นิดเดียว

จบ         คำพูดสั้น ๆ ของอาจารย์ เมื่อเวลาที่เราเรียนครบ

           ตามหน่วยกิตที่กำหนด อาจเกินสี่ปีได้ในบางกรณี

เกียรตินิยม    เหมือนกีฬาโอลิมปิก มีการชิงเหรียญทอง แถมแว่นตา

           และข้อความในประกาศเพิ่มอีกสองสามประโยค

มหาวิทยาลัยปิด   สถานที่ที่หนึ่ง เข้าก็ยากออกก็ยาก เป็นที่โปรดปราน

             ของบิดามารดาเวลาออกมาแล้วได้กระดาษมาคนละแผ่น

             เรียกว่าใบปริญญา อาจมีความรู้แถมมาด้วยเล็กน้อย

มหาวิทยาลัยเปิด  ตรงกันข้ามกับอันแรก เข้าง่าย แต่ออกยากกว่ามหาวิทยาลัยปิด

             ได้ใบปริญญามาเหมือนกัน แต่คุณค่าใช่ค่านิยมเป็นตัวตัดสิน

ปริญญาบัตร     เอาไว้ยืนยันการเลือกงานตามสาขาและระดับที่ร่ำเรียนมา

             ต่ำกว่านั้นไม่ได้...ห้ามเสียศักดิ์ศรีหมด

คณะ          หมวดหมู่ของวิชา เลือกเรียนได้ตามความถนัด สนใจพอใจ

             คะแนนเอนท์ และความพอใจของทานบิดามารดา

กิจกรรม        เอาไว้ฝึก